আবিৰ বসন্ত

 গৃহবন্দী- চাৰিওফালে হুলস্থুল কোনোবাই কা' ৰ হৈ  কোনোবাই ৰাজনৈতিক পাকচক্রৰ শ্ল'গান লৈ কোনোৱে আকৌ চ'ছিয়েল মেডিয়াক সাৰথি কৰি জীৱনৰ ছন্দ বুটলিছে চা-ৰে-গা-মা-পা-ধা-নী মানৱ জীৱন স্তব্ধ লকডাউনৰ গৃহবন্দীয়ে কোঙা কৰিছে অৰ্থনৈতিক ৰাজনৈতিক সাংস্কৃতিক ... পৰিমণ্ডল বোপা ককাৰ দিনেই ভাল আছিল তৰকাৰী ত নাছিল ভেঁজাল নদন-বদন আছিল চৌপাশ জাপে জপা জাতিকূলে এতিয়া দিনে দিনক  গোগ্ৰাসে চপাইছে নিজে নিজৰ ফালে... ৰাজেন দাস বেলগুৰি গাঁও

 বিষ্ণু ৰাভা এতিয়াও সাৰে আছে সাৰে আছেই ঐয়াঙে-দৈয়াঙে লুইতপৰীয়া ডেকা-ডেকেৰী বিষ্ণুৰাভা এতিয়া সাৰে আছে জনতাৰকোঁহে কোঁহে  বুভূক্ষিতৰ পানীকেঁচুৱাৰ অমিয়া নাচোনে-কান্দোনে ঐ চেনামুৱা, সোণামুৱা, ৰঙিলী,পমিলী, সোণপাহী...  গচকত ভাঙি আহ যঁতৰ নাঙলৰ শিৰলুত পুতি পেলাহি এলান্দুকলীয়া কৰ্কষ হাতোৰাৰ ভুবুৰিকা ভেঁকুৰ  তেজে তেজে শিৰে শিৰে উতল একচাহি নেৰিবি মাটি ভেটি জাতি লাগিলে ডবা ,শংখ বজাই দেখুওৱা (দ দ দোম দ দ দোম বাজে ডম্বৰু... )  আমিও বান্ধি আছোঁ তৰোৱাল নিজৰ জাপে জপা জাতিকূল সেকাপতা নেওৰাপতাতে মৰিলেও মৰিম বেহুফালি দেখুৱাম লাচিতৰ তেজৰ ফিৰিঙতি নৈপৰীয়া নৈখনে ব'ব জানে বৈ আছে উটুৱাই থাকিব শত শত উশাহ-নিশাহ বিষ্ণু ৰাভা এতিয়াও সাৰে আছে নৈখনৰ মাজত ঢৌ খেলি খেলি  চৰৈৱতী । চৰৈৱতী। চৰৈৱতী।  (কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভালৈ শ্ৰদ্ধাৰে)  ৰাজেন দাস বেলগুৰি গাঁও

 সৌন্দর্য অপেক্ষাৰো থাকে সৌন্দর্য থাকে উদুলি-মুদুলি পদূলি তাতে সৌ শিমলুকলাই  অকণ অকণকৈ বায়ুমণ্ডল ত ঘূৰ্ণীয়মান হৈছে ক'ৰ না ই তচনচ কৰিছে পৃথিৱীৰ জৰায়ু; এতিয়া বুজিবাই তুমি কোন মই কোন ? ? ?      ৰাজেন দাস      ১৬) ৬) ২০২১     বেলগুৰি গাঁও

 জেতুকী       তুমি যেতিয়া নিজানত থাকিবা  তেতিয়া যুৰীয়া শালিকাই ক'ৰবাত ফুটকলা ফুটকলি কূটা-কুটলি বিচাৰি থাকিব   তেতিয়া আৰু ক্ৰৌচ পখীৰ ৰত্নাকৰৰ বাল্মীকিৰ গাঁথা শুনিবানে নুশুনা আম-আম-আম;ৰাম-ৰাম-ৰাম   বাৰু এতিয়া থোৱা নাকৰ নাকফুটি হাতৰ ঋতুমতী জেতুকী বোলাই আনা তোমাৰ অস্তিত্ব ফাল্গুণী ফপৌফৌৌ  শামূকীয়া নগদ অনা,  বাকীত বাৰঅনা হ'ব  বা ই তই যা মুটনি পৈয়েৰহঁত  এতিয়া বন্ধকী পটা-পহনা   সোপাকে বেছিবি নহয়   খা এতিয়া খুদকণ জহাধানৰ পিটিকা পিটিকি ভাত  নহলে যে তোৰ যাব জাত   কাচিজোনৰো দেখিছোঁ কিমান যে নিমাতী মাত   ৰাজেন দাস  ডিব্ৰুগড়  ভ্ৰাম্যভাষ-৯১০১২২১৪৩৬

অভিশপ্ত ৰাতি    কোনোবাটো কোঠাৰ পৰা মৃত্যুৰ অদ্ভূত কিৰিলি-উস! কেনেকৈ এবেহি দুবেহিকৈ উশাহ-নিশাহ লওঁ    কোনোটোৰ পৰা চিলিঙি পাংখাৰ  অহৰহ হো-হো-ৱ-নী,মেস্কৌৰ   মলমলাই থকা গোন্ধ   আস ! অল্পায়ু ম'হৰ পৰা কেনেকৈনো শুই চাঁও     মই গোটেই ৰাতিটো শুব পৰা নাই  মাজে মাজে নাম একোটা ধৰি আইচিইউৰ পৰা ৰোগীৰ নাম ধৰি বিচাৰি ফুৰে ; হয় বৰ একোটা স্পষ্ট মাত, ৰাতিয়েই  যে হাতীটোৰো বাট     কেনেকৈনো ৰোগী মৰে -হজে হজক  বুলি থৈ শুই শুই নাক ঘৰ্ঘৰাই শুইয়েই পৰোঁ     ইফালে- সিফালে ৰোগীৰ চোৱা-চিতা কৰিবলৈ অহা মানুহবোৰ টোপনি ৰাজ্যত ঢলি পৰিছে ; চিকিৎসকৰ চিকিৎসা কৃপণালিশূণ্য, পিপিইকিটো সষ্টম   কৃষ্ণ ! পৃথিৱী কোনফালে গৈ আছে ! বাতৰিবোৰটো একো ভাল খবৰ অহাই নাই, আহিবনে? ছেগাচোৰাগাকৈ  (এণ্ড্ৰয়টো বাজি উঠে-আহে বা নাহে ঘুমটি আহিবা ৰাতি, সপোনকে লৈ... )     আপাক মোৰ সংগ্ৰাম কাহিনী সত্তৰ শতাংশ শুনালোঁ ; হে প্ৰভূ দয়াময় আজি মুখ বিষালেও কৈ পাতল লাগিল বাকীখিনি ছপালৈ...     এই অভিশপ্ত ৰাতি ...