দিগন্ত দাদাৰ কথাৰে

 দিগন্ত দাদা -

তই,তোৰ খৰছ হৈ যায়। মাহত। অ'। কেনেকৈ। তেনেকৈ।যেনেকৈ দহোজনে কৰে। চাউল,দাইল,মাছ-মাংস, কাপোৰ কানি,তেল নিমখ,কাৰেণ্টৰ বিল, পৰিয়ালৰ ইটো-সিটো জোৰা মৰে। নে জোৰা-টাপলি মাৰ। চলো আৰু। চা,আমাক মাহে ১৫ কৈয়ো দিয়ে। বিপদে-আপদেও দিয়ে। গিফ্টো দিয়ে। নামি-দামী। হ'ব তই পাইছ চল।‌ মই ইয়াতেই সুখী। সুখী হ'ব জানিলে। আজিৰ দিনত কম পইছাত নোৱাৰি দেই। মানুহ ইমান ভক কেনেকৈ হ'ব পাৰে। তেওঁ নুসুধেও নে? কি ওলট-পালট কৈ আছা অ। নিজৰ মতে থাকা। মই তোমাক আমনি দিয়া নাই নহয়। নহয় মানে কথাটো বাস্তৱকৈ ভাবিব লাগিব। আজিৰ দিনৰ দ্ৰব্য মূল্য আকাশ-পাতল। সেই অনুপাতে আমাৰো প্ৰাপ্য উচিত আৰু সঠিক হ'ব লাগিব। ৰহ। উশাহ সলাই ল। ভিতৰত লেকছাৰ দেগৈ যা। প্ৰফেছাৰৰ দৰে কৱ। ধন্যবাদ দিগন্ত ককাই। আপোনাৰ বাক্যই বেছ আপ্লুত কৰিছে।